IJsballen IJsballen, de ijzige variant van het bekendere klootschieten, is enorm populair in de Eilandspolder. Oud, maar steeds vaker ook jong, vermaakt zich met het eeuwenoude spel. De sport is 's winters naast het prikslee├źn zo gewoon voor de mensen van de Rijp, Grootschermer en Schermerhorn, maar voor het verbaasde oog van de Nederlander een Noord-Hollandse bijzonderheid. Diverse ijsballen in verschillende kleuren en beschilderingen. Vroeger werden de ballen gemaakt van opgebonden leer of hout. Ook wordt er verteld over ijsballen gemaakt van de rug schenkels van walvissen. In het Rijper museum 't Houten Huys' liggen ijsballen tentoongesteld die ooit bij opgravingen werden gevonden in Grootschermer.
De Grootschermers en de Rijpers hebben altijd nog verschil van mening over de plaats van oorsprong van het ijsballen. Maar het was in de Rijp of Grootschermer, daar zijn ze het samen wel over eens. In oude geschriften is, volgens Plugboer jr., te lezen dat al in de zestiende en zeventiende eeuw een spel in de Eilandspolder werd gespeeld dat leek op ijsballen. Tegenwoordig worden de ijsballen op de draaibank gedraaid van hardhout, houtsoorten als bankirai en eiken lenen er zich bij uitstek voor. Na de winter werden de houten ballen vroeger wel in de altijd volle regenton bewaard, dat voorkwam scheuren. Ook een emmer met pekelwater voorkwam dit en voorkomt teleurstelling in de winter, want de eigen bal daar was en is men zuinig op in de Eilandpolder. Na een lange wandeling over het ijs terugkomend bij de in het ijs geslagen paal mag de beste ijsballer een poging wagen om zijn ijsbal tegen de paal te gooien, een rake worp betekent de winst. Een misse worp levert enig glad wandelwerk op, want de bal rolt ver door over het spiegelende ijs. Simon Klinkhamer, de schoonvader van Dirk Plugboer, weet zich nog te herinneren dat er vroeger centen en stuivers werden ingelegd op de houten startpaal. Een harde en hoge eindworp liet de paal trillen en de centen en stuivers voor de winnende ijsballer over het ijs rollen. De traditie van de borrel bij de paal is altijd gebleven, de kruidenbitter of jonge jenever smaken goed na zo'n lange en koude wandeling. Bent u ook geïnteresseerd in zo'n ijsbal? Dirk Plugboer draait ze voor u op eigen houtje!